Dit wordt denk ik de persoonlijkste enrty die ik ooit online hebt gezet, en zal dan ook niet gaan over politiek of de maatschappij, maar over die veel realistischer en herkenbaarders; volwassenheid.

De Weg naar Volwassenheid

Ik stond daarnet onder een ijskoude douche, en realiseerde me ineens wat volwassenheid voor mij inhoudt. Ik denk dat ik het al heel lang heb geweten, maar het nu pas doordrong; zelfontplooiing.

In mijn jeugd was alles simpel en vast. Ik was een jongen, Nederlanders, maar met ouders die uit het buitenland afkomstig waren. Ik behoorde tot de middenklassen, had twee zussen en redelijk gevat. Later zou ik, zoals iedereen, trouwen en kinderen krijgen. Later, veel later, als ik volwassen was. Dan zou ik ook gewoon de baan hebben die precies bij mij paste, net zoals mijn ouders en iedereen dat ook heeft.
En toen ik klein was, was ik klein en waren mijn ouders groot. De zee was blauw, net als de lucht. Moorden was fout, eerlijkheid was goed. Ik was Hindoe, net zoals mijn ouders en de rest van mijn familie, en geloofde in de goden die zij aanbaden. De zon scheen, daarna kwam de maan. Ik zou pas doodgaan als ik heel oud zou zijn. Ver van mijn bed.

En toen kwam de pubertijd. Men verwacht simpelweg van pubers dat ze irrationeel, egoïstisch en onverschillig zijn, maar ik ben dat denk ik nooit geweest. Ik zag hoe anderen veranderden, of beter gezegd, groeiden. Kinderlijke waarheden werden losgelaten en je begon je eigen persoonlijkheid te vormen. Ik kan het moeilijk van mezelf zeggen, maar ik denk niet dat ik ooit echt een opstandige puber ben geweest. Nu ik terugkijk ben ik inderdaad veranderd, maar ik zie niet in waarom dat negatief zou moeten zijn.

Wat de grootste schok van de pubertijd is, is de kennis die je opdoet. Ik ben altijd al iemand geweest die het fijnste van alles wil weten, en misschien houdt volwassenheid voor mij juist daarom zelfontplooiing in. In de pubertijd leer je namelijk dat helemaal niets zeker is. Een luikt klapt open en je stort in het diepe.
Mijn ouders zijn niet volmaakt en perfect, en op een dag zal ik ze moeten begraven. De ruzies ik met mijn zussen maak zullen niet altijd weer goedkomen. Wie zegt dat ik liefde en een droomcarrière zal vinden? Niets bleek vast te staan, en dat ging nog veel verder. De zee was niet blauw, maar doorzichtig. Het werd blauw gekleurd door de lucht, die ook niet per definitie blauw was. Zo bleek de waarheid niet te bestaan, en kwam ik erachter dat ik niet in de goden van de Hindoeïsme geloof. Normen en waarden zijn niet universeel. Goed en kwaad bestaat helemaal niet! Er is niet zoiets als rechtvaardigheid als normen en waarden veranderd zijn.
En dan ga ik nog niet in op veel grotere vragen die mijn hoofd doen duizelen. Is het het wel waard om te leven? Leven we eigenlijk wel? Leven we een leven en dromen we een droom, of dromen we een leven en leven we een droom? Bestaat de “ik” over wie ik het heb wel echt, of ben ik een verzameling facetten van mensen die ik ben om anderen heen? Politiek links is niet per se goed en rechts is niet per se fout; beide zijn te verdedigen en te verwerpen. Ik ben niet klein en mijn ouders zijn niet groot; klein en groot bestaat niet. Verdien ik wel wat ik allemaal heb? Wat is mijn taak in deze wereld? Wat komt er na de dood? En het vreemde besef dat iedereen elk moment kan sterven. Om nog maar te zwijgen over diepe filosofische vragen (zien wij wel dezelfde kleur rood?) die je wereld op z’n kop zetten.

Niets staat meer vast als je diep over dingen nadenkt. Alle dingen die vaststaan zijn een verzameling van kinderlijke leugens, naïeve overtuigingen en scheve denkbeelden. Niets, behalve, hoe cliché het ook mag klinken, behalve de dood.

Dus in plaats van pubers te begeleiden in het volwassen worden van hun lichaam, hun hormoonhuishouding en gedrag, zouden we ons op iets heel anders moeten richten. Pubers ontplooien zichzelf tot volwassenen. Ze moeten eerst alle leugens die ze zichzelf hebben wijsgemaakt van zich af werpen, ontdekken hoe dingen zitten en hun eigen overtuigingen, normen en waarden vaststellen. En dat allemaal tegelijkertijd met beugels, vriendjes en vriendinnetjes, de middelbare school, jeugdpuistjes en je lichaam dat verandert. Ja, pubers hebben het inderdaad zwaar; de fundering voor hun volwassen leven wordt gelegd.

Wie ben ik? Besta ik? Wat wil ik en wat kan ik? Simpele vragen die me de afgelopen jaren nachten lang hebben wakker gehouden. En net, onder de douche, besefte ik me dat ik niet meer in de pubertijd zit. Ik heb de antwoorden op de vragen die ik al jaren heb gezocht, en ik geloof in de dingen die mij hebben overtuigd. Ik heb nu normen en waarden, hoewel die verschillen met die van vroeger. En hiermee komen we op mijn laatste punt; ik zal veranderen. Als ik over tien jaar deze column lees zal ik me vast suf lachen om wat ik toen dacht, maar dit is hoe ik er nu over denk. En verder denken dan nu kan toch niet? Ik denk dat niemand ooit echt volwassen wordt, gezien niets blijvend en alles veranderend is. Maar de geheimen van de wereld om me heen en over mezelf te weten komen is denk ik mijn weg naar volwassenheid. Ik durf nog niet te beweren dat ik mijn doel al heb bereikt, maar ik heb in ieder geval mijn weg naar volwassenheid onderscheiden. Dat is ten minste iets.

~Rohid